Güllerin Efendisi : 099-Arka Odadaki Güneş

Efendimizin Ashâbı’na, Sevgimi Koruyordum. Ancak Ne Olduğunu Kestiremediğim Bir His Yakamı Bırakmıyordu… Bu Düşünce, Bu His, Kıskançlık mıydı, Neydi?… Bilemiyordum…

“Ashabının yıldızlar gibi olduğu” hadisi; duygularımda yoğunluğa vesile olmuştu...
O tarif edemediğim duygu gelip iç dünyama yerleşivermişti…
“Ne muhteşem bir övgü… Ne güzide bir övgü!…” diye söylendim içimden. Onlar yıldız misali idiler. Zira onların yanında Güneş vardı...
Onlar güneşi görüyorlar ama bizler güneşi göremiyorduk. O’nu bir kere bile olsa görme arzusuyla yanıp, tutuşuyorduk…
Belki de bu sebeple; O, bizleri görmediği halde; Bizler için:
“KARDEŞLERİMİ ÖZLEDİM”
diyecekti...
(Bizler de Seni Çok Özledik Yâ Resûlallâh)